Hallo,

Na een vrij rustige nacht, behalve voor Roelof aangezien Karin het IJslandse bos aan het omzagen was, genoten we van ons ontbijt. Dit keer even uitslapen want de weg die we vandaag moeten afleggen is niet heel lang.

We vertrekken rond 10.00 en krijgen advies van de baliemedewerkster over de bezienswaardigheden die we op onze reis naar Reydarfjordur moeten zien. Nog even langs de supermarkt om onze lunch in te slaan en dan op pad. Op advies van de receptioniste van het hotel zijn we eerst naar een verlaten legerbasis gereden, daar zouden we mogeijk een hele groep zeehonden bij elkaar kunnen zien. Helaas geen zeehonden, maar wat een traktatie aan natuurschoon. Geweldig ! De wind was ijzig koud en gelukkig waren we daar op voorbereid vanuit Nederland vertrokken. Op foto's bijna onherkenbaar door onze mutsen en sjalen. Meerdere malen hebben we groepen rendieren gespot. Moeilijk te fotograferen en als je ze bijna aan kon raken langs de kant van de weg, waren we er al weer voorbij. Het landschap is ondanks de witte deken die het overdekt prachtig en zo grillig dat op veel plaatsen de sneeuw de ruwte niet kan maskeren. We hadden voor vertrek een idee over IJsland, maar wat we hier zien is eigenlijk niet te omschrijven. Als je liefhebber bent van natuur, rust, stilte en vrijheid, dan is dit een land bij uitstek.

Vanaf de legerbasis gaan we verder richting het plaatsje Djupivogul alwaar volgens de hotel mevr. een viking schip te bewonderen is. Men is daar bezig met de voorbereidingen van een film en ze zegt dat het natuurlijk geweldig is als je later zelf de film ziet dan kunt zegggen: daar zijn wij ook geweest. In het dorp bij een hotel een vruchteloze poging ondernomen voor een kop koffie en toen maar gezellig picknicken in de auto. Overal gezocht naar een schip en uiteindelijk gekeerd op de landingsbaan van het vliegveld. Geen schip gezien en dus maar verder naar onze volgende plaats.

De weg voert ons langs de kust en langzaam komt er meer sneeuw op de weg. Het lijkt wel winter zoals we soms hebben in NL. Als we nog ongeveer 120 km moeten tot aan Egilsstadir komen we bij een afslag. We kunnen schijnbaar een afkorting nemen die ons 63 km zal schelen. Hierdoor zullen we de 939 moeten nemen die uiteindelijk weer op de 1 uitkomt. Bij het bordje voor de afslag staat: weg soms onbegaanbaar in de winter, ahum, is het nu winter? en wanneer weten we dat? Dus de meeste stemmen gelden (en die van Karin, die het hardste nee ik wil dit niet riep was in de minderheid!) en dus we nemen de afkorting. De weg is smal en kronkelt zich een weg over de berg heen. Op een bepaald moment sneeuwt het en de weg is geheel wit. De gele berm palen sturen ons door de hoogvlakte, het uitzicht is adem benemend. Als wij het gevoel krijgen van: hoe lang zal deze weg nog zijn? Krijgen we een afslag en komen we op de oude 1 terug en is de afkorting voorbij. We zijn nog even gestopt voor wat foto's van het natuurgeweld om ons heen, maar werden door Karin met angstige stem de auto in geroepen, want er dreigde een sneeuwstorm ! Nou goed haar 1 keer negeren is 1 ding, 2 keer gaat misschien te ver, we moeten tenslotte nog tot zaterdag samen door brengen, dus weer snel op weg. De weg word niet beter en is geheel besneeuwd in NL zou men gillen en klagen over gebrek aan schuiven en strooien. Hier is men niet anders gewend en wij met ons slakkengangetje worden regelmatig voorbij gestoven door eiland bewoners. Maar wij hebben geen haast, hebben tenslotte vakantie en willen graag heel aankomen op ons volgende logeeradres. Een laatste stop gemaakt in Egilsstadir voor een kop koffie en het kopen van een biertje en een wijntje om zo meteen onze laatste etappe naar de guesthouse in te zetten. Voorzien van alles kunnen we veilig op weg, mochten we worden overvallen door een sneeuwstorm gaan we jolig de nacht in. Voor nu groeten van ons allemaal en tot morgen !